W Polsce gaśnice są regulowane przepisami prawa, które określają wymagania dotyczące ich stosowania, konserwacji i przeglądów. Podstawową podstawą prawną dotyczącą gaśnic w Polsce jest ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej oraz rozporządzenia wykonawcze wydane na jej podstawie.
Ważnym elementem w doborze gaśnic jest dostosowanie ich do materiałów, które mają chronić. Każda gaśnica powinna zawierać etykietę, na której widoczne są piktogramy, a także oznaczenia literowe informujące o tym, jaką grupę pożarów możemy skutecznie gasić.
Możemy rozróżnić następujące grupy pożarów:
Pożary grupy A: pożary ciał stałych pochodzenia organicznego przy spalaniu których powstaje zjawisko żarzenia
Pożary grupy B: pożary cieczy i materiałów stałych topiących się
Pożary grupy C: pożary gazów
Pożary grupy D: pożary gazów.
Pożary grupy F: pożary tłuszczów
Gaśnice przeznaczone są do gaszenia różnych rodzajów pożaru, każda z nich ma określoną skuteczność gaśniczą w danej grupie pożarów. Gaśnice możemy podzielić ze względu na rodzaj środka gaśniczego, który się w nich znajduje oraz ze względu na rodzaj czynnika napędowego, który się w nich znajduje. Ze względu na rodzaj czynnika napędowego gaśnice możemy podzielić na typ X – czynnik napędowy w gaśnicy znajduje się pod stałym ciśnieniem oraz typ Z – czynnik napędowy nie jest pod stałym ciśnieniem. Gaśnice różnią się również sposobem ich uruchamiania.
Najpopularniejszy typ gaśnic. Mają szerokie zastosowanie, gdyż mogą być używane do gaszenia aż trzech grup pożarów: A, B, C
Środkiem gaśniczym w tym rodzaju gaśnic jest proszek gaśniczy, którego zadaniem jest przerwanie reakcji spalania, dzięki czemu możliwe jest opanowanie pożaru, a w przypadku pożaru, który znajduje się w początkowej fazie – całkowite jego ugaszenie. Gaśnica umożliwia gaszenie urządzeń i maszyn, które znajdują się pod napięciem.
Najbardziej popularną gaśnicą w budynkach użyteczności publicznej oraz produkcyjno-magazynowych jest gaśnica 6 kg (gaśnica o masie środka gaśniczego 6 kg).
Umiejscowienie gaśnic powinno być odpowiednio oznakowane znakiem fotoluminescencyjnym, tak aby w momencie ograniczonej widoczności wywołanej zanikiem napięcia lub dymem, można było je zlokalizować.
To podręczny sprzęt gaśniczy używany do gaszenia pożarów grupy B. Środkiem gaśniczym w gaśnicach śniegowych jest dwutlenek węgla (CO2).
Działanie gaśnic śniegowych polega na stłumieniu płomieni poprzez zmniejszenie temperatury palącego się materiału oraz ograniczenie dostępu tlenu, co prowadzi do zatrzymania procesu spalania.
Gaśnice śniegowe najczęściej stosuje się w miejscach, gdzie znajdują się urządzenia pod napięciem, sprzęt elektryczny. Ten rodzaj gaśnic w przeciwieństwie do gaśnic proszkowych nie pozostawia po sobie żadnych pozostałości na gaszonym materiale.
Gaśnice śniegowe są łatwe w obsłudze i mogą być stosowane przez osoby bez specjalistycznej wiedzy na temat gaszenia pożarów. Ważne jest jednak, aby regularnie sprawdzać ich stan techniczny i daty ważności, aby zapewnić ich skuteczność w przypadku wystąpienia pożaru.
Gaśnice pianowe są kolejnym rodzajem gaśnic stosowanych do zwalczania pożarów. Są to gaśnice, które używają piany jako środka gaszącego. Piana wytwarzana jest poprzez mieszanie wody i specjalnego środka pianotwórczego
w gaśnicy, a następnie wyprowadzana jest pod ciśnieniem na miejsce pożaru.
Gaśnice pianowe są skuteczne w gaszeniu pożarów grupy A i grupy B Piana tworzy warstwę na powierzchni płonącego materiału, izolując go od tlenu
i chłodząc go, co powoduje zatrzymanie procesu spalania.
Korzyścią stosowania gaśnic pianowych jest to, że mogą być one bezpieczne stosowane w miejscach, gdzie występuje ryzyko porażenia prądem elektrycznym. Są również stosunkowo łatwe w użyciu i mogą być używane przez większość osób po krótkim szkoleniu.
Warto jednak pamiętać, że gaśnice pianowe nie są odpowiednie do gaszenia pożarów grupy C i grupy D, ponieważ mogą spowodować rozpryski, co może zwiększyć ryzyko zranienia lub rozprzestrzenienia pożaru. Dlatego ważne jest, aby odpowiednio dobrać rodzaj gaśnicy do rodzaju pożaru.
